Weekend

Vandaag had ik terug een goede dag. ’s Morgens om 0800 hr eruit ,een koffie gedronken en me bewust voorgenomen om iets actief te doen . Effe een berichtje in de groep gegooid en jawel, we gingen tien km wandelen. Ondanks de regenbui waarin we zijn vertrokken en de voorspelde regen zijn we eigenlijk nog goed droog gebleven. Trots op mezelf ik kon ineens weer extra sportpunten aan mijn ww programma toevoegen. ’s Middags een pistolet en tomatensoepje gegeten en ’s avonds varkensmignonette met pastinaakstomp. Verder heb ik mijn was gedaan en mijn keuken gepoetst. En nu met een theetje in bed wat typen.

Gisteren was anders, ik had nog steeds in heel mijn lichaam pijn van de afgelopen week en ik was lichtelijk gestrest voor ’s avonds, het etentje bij mijn ma. Hoe uit zich dat…. Ik kom mijn bed niet uit, heel de voormiddag heb ik zoals een plant in bed gelegen. Rond 1200 hr ben ik opgestaan. Mijn dagelijkse koffie gedronken en Dr. Phill gekeken ( Ik kijk ernaar omdat ik dan kan denken dat mijn problemen helemaal niet zo erg zijn .) Daarna mij gedoucht en klaargemaakt voor naar mijn moeder te gaan. Naar mijn moeder gan voelt altijd als naar een verlaten oorlogsgebied gaan. De herinneringen die er in het appartement hangen zijn pijnlijk en het is al even pijnlijk om te zien hoe mijn moeder nog in het verleden leeft . Alles staat nog steeds zoals ik en mijn vader ooit die plek hebben verlaten . Alleen is alles verouderd, alles ziet ook geel, bruin van de sigarettenrook. Deprimerend eigenlijk. Ik heb haar al een paar keer proberen aan te sporen om iets te veranderen maar dat doet ze niet. Zoals meestal stortte ik me op de cava (spijtig ik moet opletten wat ik drink want ik ben nog met de auto) . Dat helpt mijn eigen emoties af te vlakken. Ik vertel ook meestal niet alles met wat er in mijn leven afspeelt , ze zou het niet aankunnen denk ik en een groot deel kan ik ook niet zeggen. Erfeniskwestie gerelateerd. Na het eten en de foto’s van 20 jaar geleden te hebben gezien, ben ik naar huis gegaan. Het was genoeg! Heel de weg naar huis heb ik geweend en met een angstig gevoel zat ik in de wagen. Thuis aangekomen wist ik met mezelf geen blijf , tot overmaat van ramp kijk ik naar mijn fb en zie ik een vriendin die haar verjaardag met mijn ex viert. Echt really !!! Uit pure boosheid heb ik nog een gin tonic ingeschonken. Damn waarom laat ik mezelf altijd zo kennen.

Stom

Ik voel me stom, hoe kon ik toch denken dat een gast van 24 die tien jaar jonger is toch in mij zou geïnteresseerd zijn, Niet dus. Ik zal het even uitleggen, vorige week was het nieuwjaarsreceptie van de brandweer. Mijn vaste vriendinnen waren er, ik had mij eerst voorgenomen om vroeg naar huis te gaan, niet te veel te drinken maar ach wie wacht er op mij… niemand. Een voor een gingen de mensen naar huis ,ook mijn vriendinnen. Nog een bleef over omdat zij ook alleen is. Het feest(je) begon op gang te komen en er werd gedanst . Een van de stagiairs begon met mij te dansen, het was super leuk, drinken, lachen ,dansen. tot zelfs een kus. Ik verschoot maar ik gaf mij over! Zo een knappe gast, dat liet ik niet gaan. Om den duur was het half vier, ik moest door, ik moest eruit om zeven uur, ik ging naar mijn paarden. Hij wou mee! Ik zei dat dat niet kon , hij wandelde nog mee met mij naar buiten en kuste mij nog eens hopend dat ik hem meenam. Nee zei ik en ik wandelde snel en zat naar huis met spijt in het hart. ik moest er uit om zeven dat kon ik niet maken. we hadden elkaar wel ng snel toegevoegd op facebook . Thuis ben ik gewoon in mijn bed gedoken en in slaap gevallen, de wekker deed pijn, de kater zinderde na. Ik keek op facebook en ja hoor hij had nog gezwaaid , ik zwaaide terug , de rest was voor later ik kon nog niet helder denken. Ondanks de kater zweefde ik, zo een fijne avond.Die avond had mij een boost gegeven. Om tien uur had hij zelfs nog een bericht gestuurd of ik er was uitgeraakt. Ik had geantwoord ja maar het pikte wel, ik kreeg een lach reactie terug. De rest van de week heb ik hem met rust gelaten, ik kreeg ook geen reacties meer terug. Toch zelf dan maar eens gestuurd, zijn antwoorden bleven oppervlakkig waardoor ik vandaag toch gewoon mijn stoute schoenen heb aangetrokken en hem heb gevraagd of hij spijt had. zijn antwoord was nee maar het had ni mogen gebeuren. Daar zat ik dan verweesd naar mijn scherm te kijken. Het had ni mogen gebeuren, stel u voor als ik die toch mee naar huis had genomen? Dat gaat nog tof worden volgende keer op de brandweer, iedereen dat ons heeft zien kussen, er is zelfs een filmpje van…Ma bon de lucht is nu geklaard tussen ons en we zien wel weer. jammer

Gehaast

Zondag was een fijne dag. Wel vroeg moeten opstaan om naar de paarden te gaan maar eens daar voelde ik mij goed. Mijn vriendin kon niet op wandeling want ze had het verschot dus ben ik gauw maar alleen gegaan. Ik heb toch zo een dankbaar paard ( eigenlijk is het mijn vriendin haar paard, maar ik rij er het meeste mee) bomproof, van alle markten thuis. Ik kon geen grote toer doen want we gingen daarna mijn pa zijn verjaardag vieren. Mijn pa had er trouwens zin , het kon niet op een etentje met champagne en al. Hij had trouwens ideeën om de route 66 te gaan doen. Ik kon het alleen maar aanmoedigen. Hij beloofde mij ook nog een appartement en hij wou zich de nieuwe 6 reeks van BMW aanschaffen. Niks op tegen, ik zal die 4 reeks wel overnemen die hij nu heeft ….Ik was trouwens blij dat ik thuis was geraakt , ik moet echt opletten met drinken en rijden. geen goed idee. ’s avonds nog want neflix gekeken en dan mijn bed maar in.

De wekker kwam weer veel te vroeg en de champagne zat nog in mijn hoofd. Ik had trouwens ook buikpijn want ik had laat nog een pizza besteld. Geen goed idee. Ik had afgesproken met een collega om te carpoolen. Ik ken haar al langer maar ze is nieuw bij ons. Op het werk konden we jammer genoeg niet veel doen want het netwerk heeft bijna heel de dag uitgelegen, pas het laatste uur heb ik mijn bestelling voor Litouwen kunnen maken.Op weg naar huis kwamen op het spontane idee om een terrasje te doen. Toch heel de tijd had ik een vreemd gevoel, alsof ik iets vergeten was. Nadenken nee , niets kwam in mij op. Tot 1845 hr ik keek op mijn gsm en zag een gemist gesprek , ik wou mijn voicemail liever niet luisteren maar kreeg een benauwd gevoel. Inderdaad het werd bevestigd , ik had ziekenwagen dienst en ik was het rats vergeten …… Hoe dom, mijn vriendin achtergelaten en naar huis gerend ( ze ging mij de rekening doorsturen), snel omgekleed , helemaal buiten adem toen de bel ging. Gehaast naar beneden kon ik de ziekenwagen overnemen . was dit even op het nippertje.

Giftige mensen

Het was half twaalf eer ik opstond. Ik vond het nog positief, ik had veel langer willen blijven liggen maar de plicht roept. Schrijven werkt therapeutisch, het geeft me een kijk op mijn eigen leven. Ook om een depressie tegen te gaan moet je blijkbaar constructief werken en constructieve dingen opschrijven. Ik heb vandaag dus mijn bed opgemaakt ontbeten ( twee crackers) en de was gedaan. Aangezien ik laat was opgestaan moest ik daarna nog dringend op cadeaujacht voor mijn moeder. Het was niet echt een jacht, al jaren geef ik haar een bon van de Torfs . Waarom ? Dit is de enige winkel waarvan ik weet dat ze er komt. Hoe weet ik dit ? Omdat ik ook ieder jaar een bon terug krijg van de Torfs . Ze vindt dit praktisch. Ik, ik vind het gewoon saai. Maar kom, ik dus nog een bon van de Torfs gehaald en ineens ook nog een handtas voor mezelf gekocht.( en een leedje en een riem in een ander winkel) Ik wou voor mijn pa ook nog iets halen maar wat koop je voor iemand die alles heeft. Ik ga het gewoon bij een kaartje laten. Zijn kaartje voor de musical had ik ook voor een deel betaald en zijn inkomticket van de airshow ook. Hij wist dat het voor zijn verjaardag was.

Terug thuis gekomen mij snel klaar gemaakt en op naar Antwerpen, toen ik aankwam zag ik mijn nonkel wegrijden .Ik bleef stil in mijn auto zitten tot hij volledig weg was. Oef dat was op het nippertje, hij had mij niet gezien. Ik had nu geen zin in een confrontatie met hem. Zeker niet na heel die telefoonheisa( mijn moeder haar telefoon is stuk , zij verteld dit aan niemand, iedereen ongerust en achteraf is het mijn fout) en dan nog dat probleem met de grondbelastingen. (leg ik nog wel eens uit) Ik heb dit berichtje giftige mensen genoemd omdat mijn moeder giftig is voor mij. Zij slorpt werkelijk alle energie uit mij, heeft zelf geen leven. Zit hele dagen voor de tv en vraagt zich wie de rekeningen betaald. Ik vertel er zo weinig mogelijk tegen. Ik heb geen zin meer om iedere keer als een bloedzuiger te worden leeggehaald om dan niks terug te krijgen. Zij verteld me ook niets.

Maar verjaardagen daar kan je niet onderuit, dus deels verplicht met mijn moeder gaan eten, gezellig was het niet. zij vond het wel leuk. Gelukkig dan , toch iemand blij. We hadden de meest oppervlakkige gesprekken , ik vroeg mezelf af waarom iemand zo kan leven. De cava, wijn ,friet met mosselen gingen vlot naar binnen.( bij mij dan toch:emo-eter eerste klas) Ik was blij dat de rekening kwam en dat ik haar terug naar huis kon brengen. Ze vroeg of ik nog even binnenkwam maar ik had geen zin. Ik was leeggezogen, weer door haar. Ik was down toen ik naar huis reed. Heel even schoot in mijn gedachten om ‘hem’ te bellen en te vragen of hij thuis was.(Aangezien hij ook in Antwerpen woont) Ik begon te wenen want ik wist dat hij waarschijnlijk thuis was maar dat ik niet de persoon was die hij nu wou zien. Ik paste niet in zijn perfecte wereldje.

Zaterdag

Een rustige zaterdagmorgen, het leek me lang geleden . Na het drukke weekend en aaneensluitend drukke week is het fijn om rustig te ontwaken.

Het feest op de post had tot ongeveer 0100 hr geduurd. vanaf toen hadden ze de muziek zachter gedraaid. Ik dacht eindelijk te kunnen gaan slapen maar het werk besliste daar anders over. Ik werd opgebeld om met de ziekenwagen naar een gekwetste te gaan. Om dat uur in de nacht kijk ik er dan toch tegen op om te vertrekken maar ja het was nu eenmaal zo. De man in kwestie bleek zijn heup te hebben gebroken tijdens een nachtelijke wandeling in het rusthuis ( hij had beter gewoon in zijn bed blijven liggen). De interventie verliep vlot maar ik maakte me toch een beetje zorgen om mijn collega, de hoest die hij produceerde had ik nog maar weinig gehoord en raadde hem aan om toch maar eens naar de dokter te gaan. Na de man veilig in het ziekenhuis te hebben afgeleverd konden we naarhuis en ons bed terug in. Het was half drie ’s nachts en we moesten beide werken die dag.

De wekker deed pijn geloof me vrij, ik ben tot kwart voor zeven blijven liggen in de hoop dat er een mirakel gebeurde en dat ik toch niet hoefde op te staan maar dat gebeurde niet. In tegendeel toen ik dacht dat mijn dienst er eindelijk opzat, belde de 112 terug om te melden dat we nog een interventie hadden. Dus wij terug onderweg, aangezien ik normaal om 0800 hr op mijn werk moest zijn stuurde ik maar gauw een berichtje dat ik later ging zijn. Deze keer was het een die met ademhalingsproblemen , het was een gekend probleem. Weer wees ik mijn collega om het feit dat hij iets aan zijn hoest moest doen. volgens mij was zijn ademhaling even slecht als van de patiënt op dat moment.

Tegen half negen was ik thuis , shift van de brandweer eindelijk gedaan en snel naar het werk. Buiten de intriges van het afgelopen weekend zijn er ook weer veel echtscheidingen bij ons . Het is alsof er een vloek hangt bij ons op de werkvloer. Ik moest eigenlijk stilaan beginnen om alles in orde te brengen voor Litouwen maar ik vond de motivatie niet. Wel ben ik eens beginnen rond horen bij betrokken mensen wat er allemaal nog moest gebeuren en ik kreeg een verrassing. we gaan als medic meestal altijd alleen mee op zending maar deze keer krijg ik een verpleegkundige mee. Vreemd eigenlijk, ik vraag me af waarom. het zal me in de loop van volgende week wel duidelijk worden. Maandag moet ik er dus invliegen, al mijn bestellingen maken, nog wat handtekeningen verzamelen en een oplossing zoeken om die vaccinaties naar Litouwen te transporteren.( en te weten komen wie die mysterieuze collega is die meegaat) Verder is de dag rustig verlopen ,met een collega ben ik ook op het idee gekomen om eens een verrassingstrip met de collega’s te plannen. We hebben al een idee ( hihihi)

Thuis die avond heb ik niets meer gedaan, ik was blij dat ik op tijd mijn bed inkon (2200 hr) Het is ondertussen 1000 hr en ga me toch nog even terug omdraaien , gewoon nog heel eventjes slapen voor ik aan het weekend begin.

feest op de post

Zo de nadelen van in het centrum te wonen. Ik hoopte op een rustige avond thuis maar iemand anders dacht er anders over. Die iemand anders is iemand van het postkantoor (waar ik bovenwoon !!!) die beslist heeft om zijn pensioen te vieren in een tent langs het postkantoor. De Vlaamse klassiekers hebben we net gehad en nu beginnen we aan een 90’s party. De burgemeester was ook uitgenodigd. Ik niet maar met een beetje verbeelding kan ik meevieren in mijn appartement. Barry White schittert door de boxen,  stiekem dans ik mee. In mijn verbeelding dans ik met mijn verboden liefde. Ik beeld mij in hoe hij mij over de dansvloer draait, keer op keer . Lachend, charismatisch, … heerlijk.

Het zijn de bekende trouwfeest nummers die nu door de boxen knallen, proficiat aan de meneer die met pensioen gaat maar ik beging ondertussen mij af te vragen tot hoe laat dit feestje gaat duren aangezien ik morgen moet werken.

Nog een weekend trouwens en ik vertrek naar Marokko, de Koningssteden bezoeken te paard. Mijn beste vriendin gaat ook mee maar zij had op dit moment rugproblemen. Ik hoop dat ze meekan want ik wil die reis echt niet alleen doen.

Ik heb het gevoel dat dit echt een lange nacht gaat worden en krijg zin in een glas wijn, drinken is deze nacht echter niet aan de orde aangezien ik van dienst ben met de ziekenwagen. Maar ik feest mee ,in gedachte, met mijn verboden liefde.

que sera, sera,…what ever will be will be …

 

verboden liefde

Ik denk dat iedereen het wel kent, verboden liefde. Verliefd worden op iemand die onbereikbaar is. Of gewoonweg bezet. Het begint bij mij een trend te worden, meestal als ik iemand leuk vind, heeft hij al iemand. Zo nu ook, hij werkt bij mij. Heeft een veel hogere positie dan mij, is knap, charismatisch en vooral bezet. Ik wist dat hij dit weekend moest werken, ik ook trouwens. Dus heb ik toch maar even mijn stoute schoenen aangedaan en hem een bericht gestuurd. Hij was dus idd aan het werk en ging ’s avonds ook naar de feestjes. Ik verheugde mij dus op die avond en ja hoor bij het naar binnenwandelen van de zaal liep hij net naar buiten. Hij zag mij, hij glimlachte en ik lachte terug. Uit het het niets gaf hij mij een kus op de wang, een heel zachte kus. Mijn collega stonden erbij dus we konden niet veel zeggen. Hij groette beleefd mijn collega’s en keek me terug aan. Het gesprek bleef oppervlakkig, hij moest door. Jammer. De dag moesten we terug werken, ik wou hem zo graag iets sturen maar ik wou niet stalkerig overkomen dus heb ik het maar niet gedaan. Wederom hoopte ik hem die avond terug te zien, Hem heb ik niet gezien, jammer genoeg wel zijn vriendin. Daar ging mijn humeur, de rest van de avond heb ik met een vriend doorgebracht om mijn gedachten te verzetten. De dag erop had ik er niet meer op gehoopt. Ik stond er maar wat verloren bij maar mijn vader en beste vriendin waren naar daar gekomen om de airshow te bekijken en daar zag ik hem ineens aankomen met zijn fiets, breed lachend naar mij. Mijn hart smolt op dat moment. Hij stopte en gaf me weer een kus op de wang, wat ik toch wel opmerkelijk vond voor hem (aangezien zijn positie ). Hij was zelf enthousiast en vroeg wat ik ervan vond en ik moest eerlijk zijn. Ik zei dat ik de vorige airshow beter vond. Op dat moment kon ik niet beter vinden dan hem voor te stellen aan mijn vader. Lachend schudde hij de hand van mijn vader, zelfs mijn vader was verkocht van zijn charme. We namen afscheid en hij zei dat hij ’s avonds terug op het feest ging zijn. Mijn hart sprong in het rond. Mss was dit mijn kans. En ja hoor hij was er. Ik zag hem druk pratend met iemand en zijn ogen kruisten de mijne, hij had mij gezien maar praatte verder. Ik durfde niet naar hem gaan. Ik ging ondertussen naar het toilet en ging bij mijn vrienden staan. Ik zocht hem in de zaal en onze ogen kruisten elkaar tot tweemaal toe weer. Ik verstokte, hij stond ook in een groep en ik durfde er niet naar toe. Daar ging mijn kans, ik had hem net daarvoor een bericht gestuurd met de vraag of hij in de zaal was. De rest van de avond heb ik hem niet meer gezien, ik durfde ook niet meer te zoeken ( hij had waarschijnlijk beter dingen te doen dan bij mij te staan)Pas om 2400 hr kreeg ik bericht terug dat hij inderdaad in de zaal was maar dat hij naar huis moest omdat hij vroeg moest beginnen de volgende dag. Spijtig. Ik had er zo graag eens mee gedanst. Het ergste is dat ik zijn blik niet kan vergeten, hoe hij kwam aangefietst. die zachte kus op mijn wang, zucht. Ik zou hem wel honderd berichten willen sturen maar het mag niet.Wat moet ik toch doen ?