week 22 2020

maandag 25 mei

Al weer een week voorbij, de afgelopen dagen is er niet veel gebeurd. Ik heb mij ontdaan van mijn overtollig gezichtsbeharing. Niet dat ik die heb maar ik zie het wel en zaterdag had ik nog maar eens dienst met de ziekenwagen en zondag naar de paarden. Ik begin bang te krijgen van Sophie trouwens. Blijkbaar snuffelt ze graag in de levens van andere mensen, daar hou ik niet van!

Maarja zodoende nieuwe week nieuwe kansen. Ik moet pas donderdag terug gaan werken . Ik heb wel drie diensten met de ziekenwagen. Dinsdag en woensdagnacht en zaterdag. Ik ga deze week ook mijn zwembad en parasol eens installeren .Frederik heeft zich niet meer laten horen de afgelopen 24 uur , hij zal iets interessanter tegen gekomen zijn of hij ligt in het ziekenhuis.

woensdag 27 mei

1235 hr Heet was een korte nacht geweest. Rond 3 uur belde de 112 voor een rit naar het asielzoekerscentrum, iemand had zijn arm goed bewerkt met een scheermes. De verwondingen viel mee, hij had x -aantal keer in zijn arm gesneden maar oppervlakkig. Zoiets bloed heftig maar is niet direct dodelijk. Hij had slecht nieuws over zijn proces en als hij gewond was of ziek kreeg hij uitstel. Dat uitstel had hij hiermee bereikt . Ik ben pas terug in mijn bed gekropen rond half zeven toen ik thuis kwam.

Trouwens gisteren was ik naar de paarden geweest en nu blijkt Sophie al foto’s van het bad te nemen om aan Martine te laten zien hoe vuil het was. Waar wilt ze naartoe ? Ik heb nog steeds het gevoel dat ze mij zwart wilt maken bij Martine en Martine valt er met open ogen in. Spijtig. Volt was braaf als altijd

Deze avond heb ik terug dienst op de brandweer en is het ook vergadering. Spannender gaat het niet worden.

vrijdag 29 Mei

Vandaag terug een rustige dag . Van woensdagavond tot donderavond van her naar der. Het was warm op de kazerne en ik was blij dat we afleiding hadden door de vergadering. Rond 2000 hr oproep. Ruiter van paard gevallen en het paard was boven op hem gevallen. Ik heb het zelf nog nooit meegemaakt maar ik voelde hem. Hij had overal pijn, zijn onderrug en schouder deden het meeste pijn. Hij dacht dat het paard iets aan zijn tanden had en daarom zo gek deed.We konden er gelukkig ook gemakkelijk bij, in deze temperaturen moeilijke evacuaties doen is niet echt een top idee. Het was na 2200 hr dat we terug in de kazerne aankwamen. Ik was bij dat ik mijn handschoenen en mondmasker kon afzetten. Ik heb de laatste jaren elke keer last van mijn handen als ik met dit weer handschoenen draag. Het is alsof de huid van de palm van mijn handen loslaat. Het is vooral lastig omdat het pikt met alles wat ik doe met mijn handen.

Ik had mijn wekker toch om 0545 gezet ook al was mijn shift tot 0700 hr.Normaal is hij maar tot 0600 maar A had zo vroeg geen opvang. De drang naar koffie was trouwens groter dan de behoefte aan slaap. Misschien maar goed ook want om 0555 nog een oproep. Daar ging mijn idee om op tijd op het werk te zijn. En het verdween helemaal toen dit ook nog een lastige evacuatie bleek te zijn waar we de brandweer bij nodig hadden.

Helemaal bezweet en verwildert reed ik om iets na acht naar het het werk, het ging mij nog lukken om voor 0900 hr te beginnen. Had ik maar een handdoek mee en zeep dan had ik mij toch al kunnen douchen. Daar was nog niets veranderd, E de jongste van de hoop maakte nog steeds grote fouten en N was ook nog steeds dezelfde. Ik heb mij voornamelijk bezig gehouden met onze kas in orde te zetten. Het was ook een drukke dag qua patiënten . Iemand dat tegen een vlieger was gelopen, iemand dat was gevallen op de schietstand. Dat moest even gehecht worden aan de knie en dan nog iemand dat zijn voet had omgeslagen.Tegen 1500 hr besloot ik er eind aan te breien. volgens stonk ik uren in de wind en ik had nog een opdracht te volbrengen . De wei proper maken.

Met mijn kleren van gisterenavond naar de wei , ik werd slecht van mezelf en hoopte echt niemand dicht in mijn buurt te hebben. De paarden waren in orde, die hadden ook last van de warmte.

Rond 1900 hr was ik eindelijk thuis wat een dag, snel die kleren uit en in bad.

Ik was blij dat ik vandaag kon uitslapen, al de hadden die bouwvakkers die hier tegenover aan het werk zijn een ander idee. Ik had alles qua vensters opengelaten zodat er genoeg frisse lucht in mijn huis kon deze nacht. Penny vond het zalig want zij kon binnen en buiten wanneer ze maar wou. En ja het was zalig deze morgen in mijn bed, al was ik niet wakker geworden van de frisse lentebries, nee, Om 0700 waren ze al steevast aan het kloppen en boren hier tegenover. Tegen 0900 hr heb ik het opgegeven en ben maar opgestaan. Ik had genoeg van het lawaai.

Dan maar naar de winkel voor een brood en charcuterie, deze namiddag naar een vriendin. Mijn eerste bezoek sinds corona, eindelijk terug wat sociale contacten. Ik had ook antwoord terug op de zonnepanelen. S was blij dat hij ze mocht komen installeren en wou bij deze al een voorschot .

Mijn vriendin was niet voorbereid op mijn bezoek. Ik kwam eigenlijk in een bizarre situatie terecht. Gelukkig ben ik ongemakkelijke situaties gewoon maar na twee uur heb ik het opgegeven en ben naar huis gegaan mijn energie was op. Maandag nieuwe poging, dan ging ik heel het verhaal weten.

zaterdag 30 juni

De dag begon weer vroeg, 0500 hr ging de wekker. Het beloofde een lange en warme dag te worden op de brandweer kazerne. Ik werd immers pas tegen 2000 hr afgelost. Drie oproepen waarvan een heel bizar, mijn patiënt was gaan lopen… De derde was het interessants een auto ongeval met vier gekwetsten . We kwamen aan als tweede ziekenwagen dus de triage was al gebeurd. Ik heb mij ontfermt over de twee lichtgekwetsten die ook met ons naar het ziekenhuis zijn gegaan.

Die avond was er een historische gebeurtenis, die ik toch even wou volgen. Voor het eerst is er een commerciele vlucht naar het ISS vertrokken, de astronauten gingen tevens drie maanden verblijven op het ISS. Het speciale eraan is dat dat de eerste stap is richting commerciele ruimtereizen. Binnenkort kun je dus niet enkel aan de costa del sol gaan liggen maar kunnen de avonturiers onder ons een ticket naar de ruimte boeken. Mij zegt het voorlopig nog niets.

Zondag 31 juni

Wat een baaldag, ik wil alleen maar wenen vandaag. Ik vind het rijden niet meer leuk!!! Ik ben het beu om altijd maar te vechten en geen resultatent te boeken. Ik sta er volledig alleen voor, Martine die donderdag wordt geopereerd, Lea die binnen drie weken naar het rusthuis moet en Sophie die maar loopt te pronken met al haar rijkdom. Ik ben het beu, kotsbeu. Het zou een ontspanning moeten zijn maar dat is het niet , niet meer!!

In de namiddag heb ik mezelf nog wat meer in zelfmedelijden liggen dompelen. Begon ik ook nog na te denken over René zijn pensioenfeest. Er schoot mij iets te binnen. Wat als ik The Rappelsisters eens zou contacteren.

En jawel ze wilden het doen, een repertoire van een uur als door heel het covid gebeuren het mag doorgaan , komen ze zingen. Voor 200 euro. Ik heb het alleen nog niet tegen de rest verteld. Ai als dat maar goed uitdraait. Ik hoop dat het ook mag van de beheerder van de zaal. Ik had mij daar mss beter eerst over geïnformeerd ? Shit , in ieder geval mijn baal gevoel was even weg. En ik ging de nacht in met muziek van the andrewsisters en Vera Lynn.

De droogte eist trouwens zijn tol. Mijn waterput is nu officieel leeg, ik ga mijn wc dus met emmers water moeten doorspoelen en mijn planten van de kraan water geven. Vanaf donderdag geven ze regen. Ik hoop niet vaak op regen maar nu mag het!

31 maart

 

Vandaag was het weer zover , ik moest naar de supermarkt. Nooit gedacht dat naar de supermarkt gaan het gevoel zou geven als in een oorlogszone met een onzichtbare vijand. Mensen die elkaar angstvallig ontwijken ,zelfs bijna vechten voor het laatste pakje droge voedingswaar en de sfeer die enorm kil is.

Ik kwam aan op de parking en zag dat er redelijk wat auto’s stonden. Oei , ik ging toch niet te lang buiten moeten wachten want ik had geen jas aan. Het was zonnig maar toch maar hooguit 8 graden. Op weg naar de ingang zocht ik mijn portefeuille voor kleingeld voor een karretje maar dit was niet nodig een winkelbediende overhandigde mij het proper gemaakte karretje. Uiteraard met de nodige afstand, ze leek me koud te hebben waarschijnlijk dat het meisje daar al enkele uren stond. Ze was duidelijk warmer gekleed dan ik.

Ik ga vandaag steak met aardappelen en witloof met champignonsaus maken. Wat had ik dus nog nodig. Witloof, champignons, madera en citroenen. De rest had ik thuis nog liggen. Als eerste kwam ik met mijn ontsmet karretje in de fruit en groenten rayon. Ik koos voor een zakje witloof van 800 gr en een bakje gesneden champignons (werkbesparend). Trouwens sinds heel dat groene wollen sokken gedoe rond plastiek begin ik steeds meer na te denken hoe ik het beter zou kunnen doen voor mezelf. Ik had dus beter voor los witloof gekozen aangezien ik thuis groenten en fruitzakjes heb liggen. De champignons zaten ook in een plastiek bakje. Het volgende dat ik nodig had was steak. Ik koos voor een chateau Briand. Ik hou van een mooi stukje vlees helaas zat dit ook in een plastiek bakje. Op weg naar de Madera wijn was het opletten. Kijken dat ik niet te dicht in iemands buurt kwam en omgekeerd en zonodig een andere weg uitstippelen.

Er stonden gelukkig nog twee flessen waarvan er nu een trots in mijn kast staat. Ik geraakte helaas afgedwaald door mijn iPhone . Er was nog iets dat ik nodig had maar wist niet meer wat, scrollend door mijn Facebook voelde ik dat ik werd aangestaard. Ik keek op, een vrouw achter mij keek mij geïrriteerd aan. Ik kon het ze niet kwalijk nemen want mijn karretje versperde de gang. In normale omstandigheden had deze vrouw waarschijnlijk mijn karretje bruusk aan de kant geduwd met haar karretje en mij zo rakelings gepasseerd. Dit kon dus nu niet . Ik verontschuldigde mij en ging snel verder naar een andere gang om mijn winkellijstje te bekijken. Citroenen , die had ik nog nodig. Ook deze zaten in een plastiek netje.(zucht) Op weg naar de kassa had ik schrik dat ik lang moest aanschuiven dit bleek echter niet. Ik kon gelijk mijn koopwaar op de band leggen en afrekenen. De verkoopster zat bijna helemaal geïsoleerd achter plexiglas en ik vroeg me af of ze gelukkig was.

Nadat ik mijn koopwaar in de auto had gezet, een speciaal voorzien herbruikbaar bakje ( Dat zijn punten) ,kon ik mijn karretje terug afgeven aan het meisje dat buiten verkleumd de karretjes stond te ontsmetten. Ze bedankte me omdat ze op de hoogte was van de elementaire beleefdheid die ze mee had gekregen in haar opvoeding. Uit elementaire beleefdheid zei ik trouwens alstublieft . Het kon haar voor de rest niets schelen en mij ook niet. Positief punt ik heb vandaag voor de eerste keer sinds jaren voor 0,99 cent de liter kunnen tanken. Het voelde als een overwinning in deze rare periode.