Giftige mensen

Het was half twaalf eer ik opstond. Ik vond het nog positief, ik had veel langer willen blijven liggen maar de plicht roept. Schrijven werkt therapeutisch, het geeft me een kijk op mijn eigen leven. Ook om een depressie tegen te gaan moet je blijkbaar constructief werken en constructieve dingen opschrijven. Ik heb vandaag dus mijn bed opgemaakt ontbeten ( twee crackers) en de was gedaan. Aangezien ik laat was opgestaan moest ik daarna nog dringend op cadeaujacht voor mijn moeder. Het was niet echt een jacht, al jaren geef ik haar een bon van de Torfs . Waarom ? Dit is de enige winkel waarvan ik weet dat ze er komt. Hoe weet ik dit ? Omdat ik ook ieder jaar een bon terug krijg van de Torfs . Ze vindt dit praktisch. Ik, ik vind het gewoon saai. Maar kom, ik dus nog een bon van de Torfs gehaald en ineens ook nog een handtas voor mezelf gekocht.( en een leedje en een riem in een ander winkel) Ik wou voor mijn pa ook nog iets halen maar wat koop je voor iemand die alles heeft. Ik ga het gewoon bij een kaartje laten. Zijn kaartje voor de musical had ik ook voor een deel betaald en zijn inkomticket van de airshow ook. Hij wist dat het voor zijn verjaardag was.

Terug thuis gekomen mij snel klaar gemaakt en op naar Antwerpen, toen ik aankwam zag ik mijn nonkel wegrijden .Ik bleef stil in mijn auto zitten tot hij volledig weg was. Oef dat was op het nippertje, hij had mij niet gezien. Ik had nu geen zin in een confrontatie met hem. Zeker niet na heel die telefoonheisa( mijn moeder haar telefoon is stuk , zij verteld dit aan niemand, iedereen ongerust en achteraf is het mijn fout) en dan nog dat probleem met de grondbelastingen. (leg ik nog wel eens uit) Ik heb dit berichtje giftige mensen genoemd omdat mijn moeder giftig is voor mij. Zij slorpt werkelijk alle energie uit mij, heeft zelf geen leven. Zit hele dagen voor de tv en vraagt zich wie de rekeningen betaald. Ik vertel er zo weinig mogelijk tegen. Ik heb geen zin meer om iedere keer als een bloedzuiger te worden leeggehaald om dan niks terug te krijgen. Zij verteld me ook niets.

Maar verjaardagen daar kan je niet onderuit, dus deels verplicht met mijn moeder gaan eten, gezellig was het niet. zij vond het wel leuk. Gelukkig dan , toch iemand blij. We hadden de meest oppervlakkige gesprekken , ik vroeg mezelf af waarom iemand zo kan leven. De cava, wijn ,friet met mosselen gingen vlot naar binnen.( bij mij dan toch:emo-eter eerste klas) Ik was blij dat de rekening kwam en dat ik haar terug naar huis kon brengen. Ze vroeg of ik nog even binnenkwam maar ik had geen zin. Ik was leeggezogen, weer door haar. Ik was down toen ik naar huis reed. Heel even schoot in mijn gedachten om ‘hem’ te bellen en te vragen of hij thuis was.(Aangezien hij ook in Antwerpen woont) Ik begon te wenen want ik wist dat hij waarschijnlijk thuis was maar dat ik niet de persoon was die hij nu wou zien. Ik paste niet in zijn perfecte wereldje.